Yetişkin Atölyesi: Çağdaş Sanatta Üretim Yöntemleri: Tuğçe Diri İle Frotaj Atölyesi

Arter’in “Çağdaş Sanatta Üretim Yöntemleri” başlıklı atölye serisinin Tuğçe Diri yürütücülüğünde düzenlenecek altıncı buluşması, katılımcılarını sanatçının pratiğinde sıklıkla yer verdiği frotaj tekniğini deneyimlemeye davet ediyor. Diri’nin üretimi ve frotaj tekniği üzerine kısa bir girişle başlayacak atölyede, katılımcılar önce farklı dokulara sahip yüzeylerin izlerini kâğıt üzerine aktaracaklar. Ardından, frotajın tesadüfi izleriyle ortaya çıkan dokuyu yeni bir yüzey olarak ele alarak bu yüzeye sezgisel çizgilerle müdahale edecekler. Var olan bir dokudan hareketle yeni görsel olasılıklar üretmeyi hedefleyen atölye, iz, hafıza ve yüzey arasındaki ilişkiye odaklanarak rastlantısal olanı dönüştüren bir deneyim sunacak.

Atölye çalışmasının dili Türkçedir.

Görsel sanatçı ve ressam Tuğçe Diri (d. 1984, Eskişehir), 2010 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü ve Uygulamalı Litografi Atölyesi’nden mezun oldu; 2019’da “Geleneksel Sanatların Çağdaş Türk Resmine Yansımaları” başlıklı teziyle yüksek lisansını tamamladı. Üretim pratiğinin merkezinde yer alan deseni, bir başlangıç noktası değil, düşünce ve sezginin geliştiği deneysel bir araştırma alanı olarak gören sanatçı; tuval ve kâğıt üzerinde yağlı ve akrilik boya, kolaj, dantel ve ip gibi farklı malzemelerle çalışarak kimlik, hafıza, kültürel miras, kartografya ve doğa temaları ekseninde çok katmanlı bir görsel dil kurar. Diri’nin çalışmalarında iz, aktarım ve süreklilik kavramları belirleyicidir; anlam, tekil bir merkezden ziyade tekrar eden temaslar ve zaman içinde biriken hafıza aracılığıyla oluşur. Son dönem çalışmalarında ise mimari yapıların tanıdık motiflerini, frotaj tekniğiyle oluşturduğu dokular ve desen müdahaleleri üzerinden yeniden üretme ve silme eylemi olarak ele alır; mimari formları parçadan tüme ilerleyen metonimik bir yaklaşımla kurgular. Bu yaklaşımda mekânların fiziksel temsillerinden çok hafızada bıraktıkları doku ve izler ön plana çıkar. El emeği, emek ve üretkenlik kavramları etrafında şekillenen üretimi, sanat ve zanaat arasındaki sınırları geçirgenleştirirken geleneği her karşılaşmada yeniden kurulan canlı bir oluş olarak değerlendirir. İşleri birçok özel ve kurumsal koleksiyonda yer alan sanatçı, İstanbul’da yaşamakta ve üretmektedir.