Olmalı Mı Olmamalı Mı?

Olmalı mı, olmamalı mı?

Aşk… Tek heceli ve çok bilinmeyenli bir denklemdi aşk dedikleri. Sıradan insanların sıra dışı misafiriydi aşk. Bu misafir Ezgi ve Kadir’in de yüreğine uğramıştı işte. Hayatlarını birleştirip, sonsuza dek tek yastıkta kocamaktı niyetleri…

Birbirini seven iki insan hayatlarını birleştirmek istediğinde onlarda temel bir özellik aranır; yetişkin olmaları.

Buradaki soru şu; yetişkin kimdir? Hiçbir etki altında kalmadan kendi hür iradesiyle kararlarını verebilen kişiye “yetişkin” denir. Peki hür irademizle kendi kararlarımızı verirken sahiden de hiçbir etki altında kalmaz mıyız?

Bizi yetiştirenlerin etkisiyle içimizde sesler, değerler, karakterler oluşur. Kendi hayatımızı deneyimlerken bu seslerden etkilenmemek mümkün değildir. İşte bu sesler, psikanalizin kurucusu Freud’un süperegosuna denk gelen, içimizdeki ebeveynlerdir. Ancak insan bir yandan da içgüdüleriyle yaşamak ister. Peki bir yanda dürtülerimiz diğer yanda “bu olmalı” veya “bu olmamalı” diye bizi şekillendiren normlarımız varken, kendi hür irademizden bahsetmek mümkün müdür?

Ezgi ve Kadir’in başına gelen de buydu aslında. Aşk kalplerini ziyaret ettiğinde dürtüleri ve normları arasında kaldılar. Bir yanları olmalı dedi diğer yanları olmamalı... Yaşadıkları derin çatışmalar zaman zaman onları gülünç duruma düşürürken diğer yandan da her şeyi sorgulamalarına sebep oldu. Bu çatışma birbirlerine ve kendilerine bolca yalan söyletti ama gerçekten de vazgeçemediler.

Ezgi ve Kadir’in mücadelesine şahitlik ederken, sormadan duramayacağımız o soru; böyle olmalı mı? Yoksa…
Olmamalı mı?