Yen

Çağ Çalışkur'un yönettiği Yen oyunu, izleyicisiyle buluşuyor.

-Benim adım Bobbie. Annanem ünlü birinin ismi olduğunu söylüyor. Kim olduğunu bilmiyorum. Bu da Hench. Tam radyoluk bir suratı var.

Hench ve Bobbie. Şiddet, porno, playstation oyunları ve köpekleri Taliban'la bir evin içinde yalnız başına büyümeye çalışan iki çocuk. Nevrotik, alkolik, şeker hastası, sadece canı istediğinde ziyarete gelen anneleri, Maggie...

-Benim hayatımdaki en güzel şey o.
-Başka ne var hayatında?

Ve sokaktan gözlerini dikmiş, onları izleyen küçük memeli...

-İşte yine bütün gece playstation oynamıştım. Biliyorum çünkü oynamaya başladığımda hava yeni kararıyordu. İşemeye bile gitmedim sadece oynadım. Sonra bir sigara yaktım ve perdeleri açtım. Of sana anlatamam Jen. Bütün oda aydınlanmış gibiydi. Güneşle...Sonra koltuğa oturup bütün dumanı odanın ortasına üfledim, ışığın olduğu yere. Dumanın, güneşin içinde aldığı şekilleri izledim. Gözlerimi alamadım. Buna ne deniyordu yani bir şeyden gözünü alamadığında?

Ve Jen...
Sevgi, olasılıklar ve tehlikelerle dolu bir dünya...

YEN, yalnız başına ve sınırlar olmadan büyümek zorunda bırakılmanın hikayesi...

Yazan: Anna Jordan
Çeviren: Fatih Gençkal, Zeyneb Gültekin
Yöneten: Çağ Çalışkur
Dekor: Taciser Sevinç
Işık: Cem Yılmazer
Ses: Özgür Kuşakoğlu
Mekan Yönetimi: Cansın Şenel
Proje Ekibi: Esra Ergun, Deniz Ünal, Ali Emir, Eylül Dursun, Emre Can Leblebici, Erdoğan Kuzu
Oynayanlar: Bora Akkaş, Berker Güven, İdil Sivritepe, Neslihan Yeldan